G[adz] Say : Seungri is VIP

[Fic] Sweeties Yakuza
Author : Argadz
Rate    : พล็อตเลวร้าย ภาษาก็ห่วย
Warning : เต็มไปด้วยความหยาบคายและคำรุนแรง

 

 

ดังนัมแดมุน เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นแหล่งการค้าชื่อดังของเกาหลี แต่น้อยคนที่จะรู้ว่าเบื้องหลังความโออ่าหรูหราของที่นี่ คือกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่า "ยากุซ่า"

 

.
.
.

 

คฤหาสถ์หลังใหญ่อันเก่าแก่ของตระกูลทง
ชายฉกรรจ์เกือบร้อยชีวิตยืนเรียงรายเป็นระเบียบอยู่หน้าบ้าน ทันทีที่ร่างของใครคนหนึ่งลงมาจากรถ
ทุกคนก็พร้อมใจก้มหัวให้ด้วยความพร้อมเพรียง

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ!! ลูกพี่แทยัง"

แทยังหรือทงยองเบ ว่าที่หัวหน้ารุ่นยี่สิบเก้าของตระกูล ชายหนุ่มผู้น่าเกรงขาม แม้จะไม่สูงโปร่งแต่ก็สง่างามไม่เป็นรองใคร
ยองเบกำลังจะเข้าสืบทอดกิจการทั้งหมดต่อจากผู้เป็นบิดา แม้ว่าจะอายุยังน้อยแต่เขาก็โดดเด่นมากจนได้รับฉายาว่า “แทยัง (พระอาทิตย์)แห่งวงการมาเฟีย”

ยองเบถอดสูทสีดำให้กับคนติดตาม ก่อนจะหันมาหาลูกน้องคนสนิทที่รอรับอยู่หน้าบ้าน

"พักนี้เป็นไงบ้างแดซอง"
แดซองรีบก้มหัวรายงานตามคำสั่ง

"เหนือยังสงบครับนาย ใต้มีปัญหานิดหน่อย แต่พวกเราควบคุมได้"

"ไอ้พวกแก็งค์มังกรทางใต้สินะ"
"ครับ"
ยองเบแสยะยิ้ม

"จัดการซะให้เรียบร้อย"
"ครับนาย"

"เอ่อนายครับ ระหว่างที่นายไม่อยู่พวกเรามีปัญหากันนิดหน่อย..."

น้ำเสียงลุกลี้ลุกลนกับท่าทีหันรีหันขวางของลูกน้องทำให้ผู้เป็นหัวหน้าคิ้วขมวด ลูกน้องของเขาไม่เคยกลัวอะไร ยากุซ่าน่ะอย่างดีก็แค่ตาย แต่แดซองทำท่าเหมือนกำลังกลัวอะไรสักอย่าง

"คือ คุณหนู..."
แดซองกลืนน้ำลายตัวเองลงคออย่างยากลำบาก กว่าจะยอมเอ่ยออกมาให้ครบประโยค

"คุณหนูซึงรี"

"คังแดซอง!!!"

ลูกน้องคนสนิทของทงยองเบหน้าซีดเผือก ทันทีที่ตระหนักได้ว่าคนที่กำลังเอ่ยถึงยืนอยู่ข้างหลัง เหงื่อเม็ดเล็กๆก็ผุดขึ้นเต็มตัว

"กำลังจะฟ้องอะไรพี่ยองเบ แล้วใครใช้ให้นายเรียกฉันว่าคุณหนูห๊ะ"

ร่างเล็กที่ยืนตะโกนอยู่ไม่ไกล เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากหัวหน้าแก๊งค์ได้ไม่ยาก อันที่จริงลูกน้องทุกคนต่างก็รู้ดี ลูกพี่แทยังจะยิ้ม จะอ่อนไหวก็ต่อเมื่อเรื่องนั้นเกี่ยวข้องคุณหนูซึงรี

ซึงรีหรืออีซึงฮยอน น้องบุญธรรมต่างสายเลือดที่ทงยองเบรักมากกว่าชีวิต เพราะมีพี่ชายเป็นผู้คุมกิจการเกือบทั้งหมดของเมืองจึงไม่ต้องแปลกใจเลยว่าซึงรีคนนี้จะดื้อรั้นและเอาแต่ใจเพียงใด
เพราะถูกตามใจและถูกหวงเหมือนไข่ในหินตั้งแต่เด็ก อีซึงฮยอนก็คือคุณหนูที่ไม่เคยถูกขัดใจดีๆนี่เอง

 

"เรียกฉันว่านายน้อยเซ่ นายน้อยซึงฮยอนอ่ะ!! เรียกแบบนี้ใครมันจะไปเคารพ สอนทำไมไม่รู้จักจำห๊า"

ซึงรีตาขวาง ยืนตวาดแดซองด้วยความไม่พอใจ เขาไม่อยากถูกเรียกว่าคุณหนู แม้จะได้ยินมาตั้งแต่เด็กก็เถอะ คำว่าคุณหนูมันฟังดูเด็กจะตาย
ซึงรีโตคิดเสมอว่าตัวเองโตแล้ว โตพอจะคุมลูกน้องเป็นร้อยได้แล้วด้วย

"พี่ยองเบ ดูเจ้าพวกนี้สิ"
"ไม่เอาน่าซึงรี เข้าบ้านดีกว่า"
เมื่อหันไปอ้อนแต่พี่ชายไม่เล่นด้วย ร่างเล็กก็หันมาอาละวาดกับคนอื่นๆไปทั่ว

"เรียกคุณหนูซึงรี แล้วเวลาไปคุมพื้นที่ไอ้ลูกหมาหน้าไหนมันจะเชื่อฟัง"
"ซึงรี!!"

เสียงตวาดจากพี่ชายทำให้ซึงงรีหน้าซีด กว่าจะรู้ตัวว่าหลุดปากพูดอะไรออกไป พี่ชายเค้าก็ได้ยินซะแล้ว ยองเบไม่ได้โกรธที่ซึงรีเอาแต่ใจเพราะไม่ว่าจะมากแค่ไหนเค้าก็ให้น้องชายคนเดียวได้เสมอ
แต่ที่โกรธก็เพราะซึงรีดื้อ เรื่องที่ห้าม ก็ไม่เคยเชื่อฟัง

"ตอนพี่ไม่อยู่ แอบไปดูพื้นที่มาใช่มั้ย"

ซึงรียู่ปาก หันมาค้อนให้คังแดซองหน้าแทบคว่ำ

"แดซอง แกฟ้องพี่เหรอ"
"ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยครับ"

"ทำไมไม่เคยฟังพี่ที่พี่พูดห๊ะ"
"ก็..."
"พี่บอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับธุรกิจของครอบครัว"

น้อยครั้งที่จะถูกตวาด ทำให้ซึงรีรู้สึกเสียหน้ามาก ทำไมจะต้องด่าว่าต่อหน้าลูกน้องมากมายด้วย

"ผมก็แค่อยากช่วยงานพี่"
"พี่ไม่ต้องการให้เรายุ่งกับวงการนั้น!!!"

มากกว่าเสียหน้า ตอนนี้ซึงรีกำลังรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตัว ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่เคยมี อยู่ดีๆก็วิ่งมารวมกันเต็มไปหมด

"เพราะผมไม่ใช่น้องแท้ๆของพี่ล่ะสิ เพราะผมไม่ใช่ทงซึงฮยอนใช่มั้ย"

ครั้งนี้ซึงรีไม่ได้แกล้งร้องไห้เพื่อแลกกับอะไรที่อยากได้เหมือนครั้งก่อนๆ น้ำเสียงที่แสดงว่าคนพูดเสียใจจริงๆทำให้ทงยองเบถึงกับมือไม่อ่อน
ยิ่งน้ำตาหยดเล็กๆที่กำลังไหล ยิ่งทำให้คนเป็นพี่ชายแทบเป็นบ้า

"ซึงรี"

“เข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว”
ร่างเล็กพึมพำไปมา พยักหน้าเหมือกำลังพูดกับตัวเอง

 "...เพราะผมเป็นอีซึงฮยอน ผมมันเป็นแค่อีซึงฮยอน!!!"

"ซึงรี!!!"

 

คล้อยหลังซึงรีที่วิ่งออกจากบ้านไป ยองเบได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง อยากจะไปตามเองแต่ก็รู้ดีว่านิสัยน้องชายเป็นยังไง ซึงรีขี้โมโห ใจร้อนเป็นที่หนึ่ง ต้องรอให้เย็นลงถึงจะพูดกันรู้เรื่อง ที่ทำได้ก็แค่พยักหน้าบอกคนสนิทให้ตามไปดูอยู่ห่างๆ

 

.
.

 

 

"โว้ยยยย!!! มองทำซากอะไร ไม่เคยเห็นคนร้องไห้รึไงวะ"
คนตัวเล็กพาลเอากับใครก็ตามที่เดินเข้ามาใกล้ๆ ไม่ว่าจะผู้หญิงที่ผ่านมาแล้วยิ้มให้ หรือผู้ชายที่นั่งอยู่แล้วแอบมอง ไอ้พวกนี้ แม่งง มองหน้าหาเรื่อง (เอ่อ เค้าชอบหนูนะด้า ไม่ได้หาเรื่อง ==)

"คุณหนู!!"

ซึงรีมองตามเสียงแล้วก็ต้องเบ้ปากอย่างเบื่อหน่าย มือเล็กเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า เปลี่ยนท่ามาเป็นนักเลงโตข่มลูกน้อง ก่อนจะแกล้งทำเป็นเฉยหันไปมองทางอื่น ไม่สนใจแดซองที่หยุดหอบแฮ่กๆอยู่ไม่ไกล

"มาหลบอยู่นี่เอง กลับบ้านเราเถอะครับ"

"ไม่!!!"

แดซองไม่ได้ตกใจกับคำตอบ ถ้าคุณหนูซึงรีตอบว่า ‘เออ กลับก็กลับ’ นั่นต่างหากที่น่าตกใจ

ถึงจะมีนายน้อยเอาแต่ใจนิสัยแย่แต่ก็เพราะอีซึงฮยอนน่ะยังเด็ก และคังแดซองก็รู้ว่าจริงๆแล้วซึงรีก็เป็นเด็กดีคนนึง เพียงแต่ถูกตามใจนเคยชิน
เอาเถอะ จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ เจ้านายบอกให้ตามแดซองก็จะตาม ถึงคุณหนูจะด่าก็จะหน้าด้านตามละวะ

 

"อย่าตามมาได้ม๊ายยยย"
"ไม่ได้ครับ ลูกพี่ยองเบสั่งมา"

"โธ่เว้ยยยยย"

ซึงรีสบถอย่างหัวเสีย มองหาทางหนีทีไล่ยังไงก็ไม่พ้น จนในที่สุด...

"อ๊ะ โดเรม่อน"
"ไหนครับคุณหนู อ๊ะ ... เฮ้ย คุณหนู!!!"

ไม่ทันซะแล้ว ซึงรีอาศัยจังหวะที่ลูกน้องคนโปรดของพี่ชายเผลอ จำอ้าวหนีรอดสายตาออกมาได้ ขาเล็กๆวิ่งอย่างเร็วเข้าตรงซอกตึก รออยู่อย่างนั้นจนแดซองเดินผ่านไป

 

"แดซองซื่อบื้อเอ้ยยย เป็นยากุซ่า ดันชอบโดเรม่อน"

ร่างเล็กมัวแต่หัวเราะชอบใจ พอหันไปอีกทางลูกน้องของแก็งค์ก็กำลังออกตามหาเค้าให้วุ่น ซึงรีหลบวูบเข้ามุมอีกครั้ง สบถกับตัวเองเบาๆอย่างหัวเสีย

"ไหงไปทางไหนก็เจอแต่คนในแก๊งค์เนี่ยยย อ๊ะ ลองไปเขตข้างๆดีกว่า"

เขตข้างๆที่อีซึงฮยอนประหวัดถึง คือพื้นที่ของแก็งค์มังกร เขาไม่เคยแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปเพราะพี่ยองเบห้ามเสมอ และเพียงแค่คิดถึงพี่ชาย ความคิดที่ว่าอยากก้าวข้ามเขตก็ยิ่งมีมากขึ้น

เอาน่าซึงรี เป็นถึงนายน้อยของระกูลยากุซ่า จะคิดอะไรมากกับเรื่องแค่นี้ อีกอย่างก็แค่ข้ามไปใกล้ๆ ไม่เห็นจะมีอะไรต้องกลัว

 

 

.
.
.

 

ผิดถนัด!!!

อีซึงฮยอนเพิ่งได้รู้วันนี้เองว่ายากุซ่าที่ไม่ใช่พวกของตัวเองน่ะน่ากลัวขนาดไหน เขาพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ เดินก้มหน้าก้มตาผ่านนักเลงตัวโตคนแล้วคนเหล่า
เพราะถ้าเพียงแค่ใครคนหนึ่งเกิดฉลาดคิดขึ้นมาได้ว่าเขาหน้าตาละม้ายคล้ายคุณหนูคนเล็กของตระกูลทงแล้วล่ะก็ชะตากรรมของอีซึงฮยอนคงไม่ต่างจากแพนด้าไม่มีใบไผ่กิน (=*=)

 

ซึงรีเดินมาเรื่อยๆ จากทางเล็กๆที่เป็นจุดเชื่อมต่อของเขต ตอนนี้เขายืนอยู่ในย่านที่มีคนพลุกพล่านทำให้ยังพอใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง

"อ๊ะ ตรงนี้ดูดีแหะ"

เป้นเพราะรู้สึกหิว ร่างเล็กมองหาร้านที่น่าจะมีอาหารขาย แต่คุณหนูอย่างเขา ไหนๆก็ได้ออกมาแล้ว ความคิดที่จะหาร้านเล็กๆนั่งกินข้าวเลยถูเปลี่ยนเป็นผับหรูๆสักที่ (หนีมาสักทีก็ต้องให้มันคุ้ม)

 

นับว่ายังโชคดีที่ซึงรีตัวเล็ก ถึงอายุจะยังไม่ถึงเข้าสถานบันเทิงใดๆ แต่เค้าก็พยายามเนียนๆเบียดๆเข้ามาข้างในจนได้ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้มาที่แบบนี้ ก็ปกติพี่ยองเบน่ะ...ฮึ้ยย พูดแล้วอารมณ์เสีย

คนของแก็งค์มังกรเดินขวักไขว่เต็มไปหมด แค่เห็นก็น่าหมั่นไส้ 
เอาวะ ไหนๆมาถึงถิ่นพวกมันแล้ว ถ้าไม่ทิ้งวีรกรรมไว้ก็เสียชื่อนายน้อยตระกูลยากูซ่าอย่างเราหมด

 

ซึงรีก้มเก็บเศษบุหรี่ที่ตกลงบนพื้นมาคีบไว้แบบที่เคยเห็นลูกน้องทำ ทำใจกล้าทั้งที่กลัวแทบตายเข้าไปขอไฟแช็กจากผู้ชายตัวสูงคนนึง

“พี่ชาย ขอยืมไฟแช็กหน่อยดิ”

 

ผู้ชายคนนั้นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า มองด้วยสายตาที่ซึงรีรู้สึกเหมือนว่าเขาแทบจะทะลุ สองนาทีที่อีซึงฮยอนข่มใจให้ยืนอยู่เฉยๆ นึกเอาภาพวีรกรรมที่จะทำข่มใจไม่ให้กระโดดงับหัวผู้ชายเสียมารยาทคนนี้
จนในที่สุด….

“ไม่ต้องคืนแล้วกัน”
“ขอบคุณ”

ซึงรีรับไฟแช็กมาแล้วรีบกลับมานั่งโต๊ะอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กเล็งหาไปเรื่อยๆจนพบที่ที่เหมาะสม หลังบาร์ที่ตกแต่งด้วยผ้าม่านสีแดงสดนั่นแหละ เป้าหมายนัมเบอร์วัน

ขาเรียวเดินไปจุดที่คิดไว้ จัดการหยิบธนบัตรสองสามใบออกมา เผามันด้วยไฟจากไฟแช็กและ

 

พรึ่บบบ!!!
โยนมันลงไปบนกองผ้าที่นอนรอติดไฟอยู่

 

จะด้วยเพราะมืดหรืออะไรก็แล้วแต่ ไม่มีใครสังเกตุเห็นไฟกองเล็กๆกองนั้น ซึงรียิ้มร่า เดินออกมานั่งดูผลงานที่เขาแสนจะภาคภูมิใจ
ซึงรีได้พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ใช่เด็ก และถ้าพี่ยองเบรู้ เขาอาจจะได้คุมลูกน้องสักสี่สิบห้าสิบคน ^________^

 

กองไฟเล็กๆเริ่มลามขึ้นเพราะผ้าแห้งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี

“เฮ้ยยย ไฟไหม้!!!!!!”

เสียงร้องตะโกนดังไปทั่ว ผู้คนทั้งร้านตกใจและวิ่งหนีกันจ้าละวัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในที่สุด มาถึงตอนนี้ซึงรีก็หัวเราะเสียงดัง เตรียมตัวเผ่นออกจากร้าน

แต่ อ๊ะ ....

ข้อมือเล็กถูกฉวยเอาไว้ ร่างทั้งร่างของคุณหนูผู้เอาแต่ใจเซถลากลับมาที่เดิม ซึงรีทั้งตกใจและกลัวทว่าก็ยังสงบได้มากกว่าที่ใครจะคาดคิด

แต่ไม่ทันที่จะได้หันหน้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ผ้าขนหนูสีขาวผืนบางๆก็ถูกโปะเข้าที่ใบหน้าเล็กพร้อมกับที่สติสัมปชัญญะของอีซึงฮยอนดับวูบไป

 

.
.
.

 

“แกใช่มั้ยที่จุดไฟเผาร้าน”
ไอ้ผู้ชายถึกๆนี่มันถามเค้าเป็นรอบที่ร้อย แต่ซึงรีก็ยังปากแข็ง ตะโกนแข่งให้หนวกหูเล่นเป็นครั้งที่ร้อยเหมือนกัน

“ไม่ใช่โว้ยยยย”

"ยอมรับมาซะไอ้ลูกลิง"
"แกเรียกใครว่าไอ้ลูกลิงห๊ะ!!"

คนตัวเล็กควันออกหู พวกบ้านี่กล้าดียังไง ร่างบางจ้องพวกมันเขม็ง ผู้ชายห้าหกคนที่กำลังรุมล้อมเค้าอยู่ จะต้องจำหน้ามันเอาไว้ จะได้บอกแดซองให้ยิงไม่ผิดตัว ชิ!!

"แสบนักนะ ตัวแค่นี้ทำไมไม่นอนกินนมอยู่บ้านวะ"
"หนอย ไอ้ลูกหมา พูดแบบนี้ไม่อยากเหลือฟันไว้เคี้ยวข้าวตอนแก่ใช่มั้ย"

ทันทีที่ซึงรีพูดจบ มือใหญ่ๆจากหนึ่งในพวกมันก็เงื้อขึ้นหมายจะฟาดลงมาเต็มที่ ซึงรีเชิดหน้ารับ ถึงจะกลัวแค่ไหนเค้าก็จะไม่หลบให้มันเสียศักดิ์ศรี

“พอ !!”

ร่างเล็กที่เมื่อครู่ยังคงหลับตาแน่น ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาดูทีละน้อย เสียงตะโกนชองใครไม่รู้ทำให้ไอ้พวกนั้นมันหลบไปยืนหงออยู่ข้างๆ ส่วนตรงหน้าเขามีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่แทน

“ไอ้เด็กนี่แหละครับนายน้อย”

‘นายน้อย’ ของพวกมันจ้องเขาเขม็ง แต่ด้วยความเป็นอีซึงฮยอนผู้ทะนงในตัวเองซึงรีก็จ้องกลับ
ผู้ชายที่ตัวพอๆกับเขา แต่กลับดูมีอำนาจอย่างไม่น่าเชื่อ สายตาคมสีดำกริบที่มองมาทำให้ในที่สุดซึงรีก็ต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อน

สายตาแบบนี้อีกแล้ว สาตาที่เหมือนมองเขาได้ทะลุทั้งตัว

 

"เก่งนี่ ดีแต่ปากรึเปล่า"
ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาหา ยื่นหน้าเข้ามาจนซึงรีคิดไปเองว่านั่นเป็นการยั่วโมโห

"หึ พวกแกรู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร"
พวกมันแต่ละคนแสยะยิ้ม โดยเฉพาะไอ้หัวหน้า เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอยิ่งชวนให้อุณหภูมิของคุณหนูน้อยเดือดพล่าน

“พวกแกออกไปก่อน”
“ระวังตัวนะครับนายน้อย”
“แกกล้าดียังไงมาบอกให้ฉันระวังตัว”
“ขะ ขอโทษครับ”
“ไป!!”

ผู้ชายตัวล่ำๆห้าหกคนนั้นรีบวิ่งออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่พวกมันจะทำได้ ซึงรีเม้มปากแน่น รู้ดีว่าชะตากรรมของเขาเมื่อตกอยู่ในมือศัตรูจะเป็นยังไง แต่คนตัวเล็กก็พยายามเชิดหน้าขึ้น
จะไม่ให้มันได้หัวเราะว่าคนตระกูลเขากลัวตาย

“ว่าไงหนุ่มน้อย ตกลงนายเป็นใครกันนะ”
ซึงรีไม่ตอบ ตอนนี่เขาคิดถึงพ่อ คิดถึงพี่ยองเบ คิดถึงแดซองและลูกน้องในแก็งค์ ถ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ไม่ว่ายังไงทุกคนก็ต้องมาช่วยเขาแน่

 

"เป็นลูกกระจ๊อกของไอ้กระจอกยองเบรึไง"

พลั๊วะ!!!!
มือไวเท่าความคิด แค่ได้ยินคำดูถูกพี่ชาย หมัดน้อยๆของซึงรีก็พุ่งเข้าเต็มหน้าคนพูด

"แกกล้าดียังไงมาเรียกพี่ยองเบว่าไอ้กระจอก"
ร่างเล็กกัดปากแน่น ข่มอารมณ์กลัวให้อยู่ภายใต้ความโกรธ

"พี่ยองเบ หึ เป็นคนแก๊งค์นั้นจริงๆสินะ"
"ถ้าใช่แล้วจะทำไม"
"ยองเบมันเลี้ยงลูกน้องยังไงถึงได้ดูไม่มีเรี่ยวมีแรงแบบนี้"

ดูถูกกันชัดๆ

"หนอยยย แกรู้จักอีซึงฮยอนคนนี้น้อยไปซะแล้ว"

อ๊ะ

"...อีซึงฮยอน?? เอ๋ คุณหนูซึงรีหรอกหรือนี่"
ผู้ชายคนเดิมยิ้มกริ่ม เดินเข้ามาพิจารณาซึงรีที่ถึงไม่มีเชือกมัดมือมัดเท้าแต่ก็ไม่มีทางหนีได้

"มิน่าล่ะ มิน่า..."

 

"ถ้าแกไม่อยากตายก็ปล่อยฉัน แล้วฉันจะบอกพี่ยองเบให้ไว้ชีวิตแก"

เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอคนข้างหน้า
"ตลกน่า งี่เง่าอย่างยองเบจะทำอะไรฉันได้"

“หุบปาก!!”
...ซึงรีสติขาดผึง พี่ชายเค้าไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาหัวเราะได้ง่ายๆ

"อย่างพวกแกน่ะไม่คู่วรจะเดินเหยียบรอยเท้าพี่ยองเบด้วยซ้ำ"
สองมือเล็กถูกกำจนแน่น หมัดน้อยๆพุ่งไปในอากาศอีกครั้ง แต่คราวนี้เป้าหมายรู้ทัน ข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบเอาไว้แน่น
ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากกลับมาชนกับอกของอีกคน
 

“เหยียบรอยเท้าไม่ได้ งั้นขอเอารอยจูบน้องมันแทนแล้วกัน”

ยังไม่ทันได้เข้าใจความหมาย ปากเล็กๆที่ปกติจะเชิดขึ้นแสดงความดื้อรั้นก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของคนที่เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ

ซึงรีออกแรงผลัก แต่ก็ไม่เป็นผล คุณหนูน้อยครางฮือในลำคอเมื่อความรุนแรงที่ได้เริ่มเปลี่ยนเป็นความปรารถนา เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้
จนในที่สุดอีกคนก็ยอมผละออกเพราะลมหายใจของร่างเล็กที่ถูกรุกล้ำเริ่มขาดห้วง

“ปากดี แต่ไม่นึกว่าจะหวานจับใจแบบนี้”

“อะ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต!!!! แกตายแน่ พี่ยองเบต้องฆ่าแกแน่”
อีซึงฮยอนชี้หน้าด่าตะโกนเสียงดังลั่น แต่ไม่คงดูไม่น่ากลัวสักนิดสำหรับคนตรงหน้า ซึงรีแดงไปทั้งตัวไม่ว่าจะด้วยเพราะอะไร ร่างเล็กอยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ขาเรียวก้าวออกหมายจะตรงไปที่ประตูห้อง

“จะไปไหน”
“ฮึ้ยยย ไอ้บ้า ฉันไม่ใช้เกย์นะ ปล่อยฉันไปเซ่”

“ยองเบมันไม่เคยสอนรึไงว่าอย่าเที่ยวเดินเผ่นผ่านเข้าถ้ำมังกร”
“รูกิ้งกือน่ะสิไม่ว่า ปล่อยนะโว้ยยยยยย”

“หึ!! ถ้าปล่อยนายกลับไปง่ายๆ ฉันก็ไม่ใช่นายน้อยพรรคมังกรน่ะสิ”
“ฉันสาบานว่าจะฆ่าแกด้วยมือฉันเอง ไอ้หัวหน้ากิ้งกือ”

ซึงรีทั้งดินทั้งผลัก เตะต่อยไม่ทั่วแม้ว่าจะไม่โดนส่วนไหนของอีกคนเลยสักนิด ผู้ชายผู้เป็นนายน้อยแก็งค์มังกรเดินเข้ามาใกล้ แสยะยิ้มที่อีซึงฮยอนไม่อยากเห็นเลยสักนิด

“งั้นจำชื่อฉันเอาไว้”
.
.
ฉันชื่อควอนจียง!”

 

 

 

 

2b con ..

 

Talk

ปาดเหงื่อ !~ เหนื่อยกะซึงรีเด็กดื้อจริงๆ
พี่ยองเบขา...เท่เกินไปมั้ยคะ >///////<

 

ขอแอบโฆษณานิ๊ดนึง

บอร์ดฟิคบิ๊กแบงค่ะ